Op zaterdag 4 december 2010 overleed Trudy Rutgers, 61 jaar oud. Toen we vorig weekend van haar overlijden hoorden, waren we er stil van en eigenlijk wel verbijsterd. Slechts een enkeling van ons wist dat ze de laatste tijd wat gezondheidsproblemen had. Wat is het toch moeilijk te aanvaarden als iemand die je dierbaar is zomaar ineens wegvalt. Veel te jong. Trudy had haar heel eigen plek binnen de LWM. Ze hoorde tot de “nieuwere” leden. Nou ja, ze deed alweer zo’n 6 jaar mee, maar in 2011 bestaat het koor 40 jaar en sommige leden zijn er vanaf het begin al bij. Ze was een van onze alten, bij de repetities altijd op de tweede rij. Onze ouddirigent Luc Lowenthal reageerde op haar overlijden met een mooie uitspraak: “Eerlijk gezegd kende ik haar niet zo heel erg goed, maar haar rustige, kalme, tevreden genieten op de tweede rij van de alten zal mij zeker bijblijven.” Aansluitend bij deze woorden van Luc: Ik denk dat niet alle LWM-ers haar heel goed kenden. Trudy was rustig, een beetje gereserveerd misschien, heel bescheiden. Niet iemand die zich op de voorgrond drong en steeds het hoogste woord had over haar eigen leven en wat daarin voor haar belangrijk was. Wie haar beter kende en wat meer met haar optrok, wist hoe aardig ze was, hoe sympathiek, altijd belangstellend, sociaal. Een heel prettig mens in de omgang. Altijd positief ingesteld, met een mild oordeel over mensen. Opgewekt. En wat lachte ze graag. Ze was er bij onze repetities en uitvoeringen. Ze deed mee in een van onze liturgievoorbereidingsgroepjes. Ze vond wat anderen zeiden dan altijd belangrijker. Maar ze had heel goede en zinvolle eigen bijdragen. Ze was lid van de leesgroep die voornamelijk uit LWM-ers bestaat. Ze had binnen ons koor een heel goede vriendin aan Janneke. Enkele weken geleden nog gingen we met een klein groepje naar een kloosterdag in de abdij van Sion in Diepenveen. Het was een heerlijke dag en Trudy genoot er zichtbaar van. De dag was georganiseerd door Stichting de Wandelmaat, met als thema Contemplatie, pad naar vrede. Trudy genoot van de workshops die ze had gekozen. Na afloop hebben we nog met elkaar gegeten. Dat hoorde ook zo bij haar: van de dingen van het leven intens kunnen genieten. Een ontmoeting. Een mooi boek. Liederen met teksten en melodieën die je raken. Wandelen. Fietsen. Een tentoonstelling bezoeken. Samen eten. Reizen. En klaverjassen. Bij een klaverjastoernooi onlangs hier in de kerk had ze ontzettend veel plezier. Maar ze hield er ook van om ruimte te nemen voor zichzelf. Ze vond het fijn om gewoon rustig alleen thuis te zijn. En dan waren er – het was duidelijk hoeveel dat voor haar betekende – de contacten met haar familie, waar ze altijd liefdevol over sprak. We hebben het vaker gezegd: de LWM is een hechte club van mensen die elkaar vinden rond de Nederlandstalige liturgie maar die zoveel meer nog met elkaar delen. Lief én leed. Eerder dit jaar namen we al afscheid van Peter. En in de voorbije jaren ook van Geert en van Jan. Het zijn telkens wonden die worden geslagen. Wat missen we hen. Zoals we ook Trudy ontzettend gaan missen. Maar we moeten verder. En in onze verbondenheid hopen we kracht te vinden in de herinneringen en in de beelden die ons bijblijven. We gaan samen verder – zonder Trudy – maar ze blijft in ons hart als een mooi mens met wie we een aantal jaren mochten optrekken. We zijn haar voor altijd dankbaar dat ze een van ons was. Voor altijd een van ons.”

Frank de Haas, voorzitter LWM

Peter Appelboom

Op zondag 18 juli 2010 overleed Peter Appelboom, 53 jaar oud. Peter was al vele jaren lid van de LWM, samen met Elly, zijn vrouw. Peter zong bij onze tenoren, altijd met grote inzet, en met die mooie stem waarmee hij van tijd tot tijd ook solo’s zong. Peter was een fijn mens, trouw, betrokken, geïnteresseerd in de mensen om hem heen. Een warm mens met een groot gevoel voor humor. Zo’n twee en een half jaar geleden werd bij hem kanker vastgesteld. Vele behandelingen volgden. Peter hield ons, onder meer via de mail, nauwgezet op de hoogte. Het waren kleine medische rapporten, die ons ook elke keer lieten zien hoezeer hij aan het leven gehecht was en hoop putte uit elke nieuwe behandeling. Helaas ging het steeds slechter met hem. De laatste keer dat we Peter met de groep zagen en spraken was op 23 juni, toen we onze traditionele afsluiting van het seizoen hadden. In mijn toespraak van die avond – het is ook een traditie dat de voorzitter terugblikt op het voorbije seizoen – begon ik met enkele opmerkingen over de gezondheidsproblemen van sommige koorleden. Natuurlijk ging het toen ook over Peter, met wie we allemaal zo intens meeleefden. Wat hadden we hem graag nog een tijd in ons midden gehad.
Afgelopen maandag werden alle koorleden ingelicht. We wisten van de ernst van zijn situatie, maar toch kwam het bericht nog onverwacht. Peter’s overlijden maakt ons zeer verdrietig. Voor Peter moet het een verlossing zijn uit alle narigheid, pijn, benauwdheid. Voor de mensen om hem heen is er het grote gemis. Dat geldt natuurlijk op de eerste plaats voor het gezin dat Peter achterlaat: Elly, en hun kinderen Andrea, Joost, Eline en Ronald. Dat geldt zeker ook voor de LWM; Peter hield van de LWM en wij hielden van hem.
We gedenken Peter in grote dankbaarheid voor wie hij was: een onmisbaar lid van onze groep. We moeten helaas verder zonder hem, maar we doen het met vele mooie herinneringen aan een dierbaar medemens.
Elly, Andrea, Joost, Eline en Ronald wensen we alle kracht toe en God’s zegen.

Namens de Liturgische Werkgroep Martelaren,
Frank de Haas